Skip to content

விசுவாசத்தைப் பதம் பார்க்கும் சோதனைகள் (மத் 7:24-27)

Excerpt from the work of Martyn Lloyd-Jones, selected and translated into Tamil by Gnana Bhaktamitran

The Trials and Tests of Faith (Matthew 7:24-27)

மேலே குறிக்கப்பட்ட வசனங்களில் கூறப்பட்டுள்ள கருத்துக்களைக் குறித்து இதற்கு முன் தியானித்திருக்கிறோம். இப்போது இந்த தியானத்தில், அதே பகுதியில் நமக்கு முன்எச்சரிக்கையாக வைக்கப்பட்டிருக்கும் காட்சியைக் குறித்து முடிவாக இன்னும் சில காரியங்களை உங்கள் கவனத்திற்குக் கொண்டுவர விரும்புகிறேன்.

இந்த எச்சரிப்புகளை மற்றவர்களை நியாயந்தீர்ப்பதற்கு உபயோகிக்காமல், தங்களைத் தாங்களே தற்சோதனை செய்துகொள்வதற்கும், யாதொருவராலும் ஏமாற்றமடைந்து மோசம் போகாமலிருப்பதற்காகவுமே ஆண்டவர் கொடுத்திருக்கிறார். இந்த எச்சரிப்புகளில் கீழ்க்கண்ட நான்கு பிரதான எச்சரிப்புகளை ஞாபகத்தில் வைக்கத் தவறக் கூடாது. இவைகள் ஆவிக்குரிய ஜீவியத்தை பாதிக்கக்கூடிய மிக பயங்கரமானவை. அதுமட்டுமல்லாது அவை நுட்பமானதாய் (subtle) இருப்பதால் அதினால் ஏமாந்து மோசம் போகிறவர்கள் அநேகராயிருப்பார்கள்.

ஏமாறும் விதங்களும் அவற்றின் தன்மைகளும்

(1)  மேலோட்டமான (மேம்பூச்சான) விசுவாசம் (superficial belief).

(2)  இரட்சிப்பு அடையாத நிலையில், தங்களுடைய சரீர பலத்தினால் கர்த்தருக்கடுத்த ஊழியத்தில் ஈடுபட்டு, மற்றவர்களின் போற்றுதலில் உற்சாகமடைந்து தங்களுடைய இரட்சிப்பைக் குறித்து யாதொரு கவலையுமில்லாமல் போய்விடுவதைத்தான், “கர்த்தாவே! கர்த்தாவே!” என்று சொல்வதோடு நிறுத்திக்கொள்வது என்ற நிலை விஸ்தரிக்கிறது.

(3)  கடவுள் அழைப்பில்லாமல் ஒருவன் தன் பொழுதுபோக்குக்காக அல்லது ஏதாவது ஒரு ஆதாயத்திற்காகச் செய்யும் ஊழியத்தை, கர்த்தருக்கென்று செய்யும் ஊழியமாகக் கருதிவிடுகிறது.

(4)  ஒருவன் தன்னுடைய மனுஷீக எண்ணங்களில் விசேஷமாக தவறுதலான எண்ணங்களில் அதிக நம்பிக்கை வைப்பது.

தவிர, வேதாகமத்தில், “அன்பு”, என்ற சொல்! விசேஷமாக இயேசுவானவர், தன்னை யார் உண்மையாக நேசிக்கிறவர்கள் என்று கூறும்போது (உதாரணமாக யோவான் 14:21ல்) அது சரீர உணர்ச்சிமயமானது அல்ல. கர்த்தரே அதன் அர்த்தத்தை எடுத்துரைக்கிறார். அதாவது அவருடைய கற்பனைகளைக் கைக்கொள்ளுவதே அதன் கருத்து என்று கூறுவதை கவனிக்க வேண்டும். ஆகவேதான் மத் 7:21ல், கர்த்தாவே, கர்த்தாவே, என்று சொல்லுகிறவன் அல்ல; பரலோகத்திலிருக்கும் தன் பிதாவின் சித்தத்தை செய்கிறவனே அவர் இருக்கும் இடத்திற்குப் போகமுடியும் என்ற முக்கியமான உண்மையை இயேசுக் கிறிஸ்துவே கூறுவதை ஜாக்கிரதையாகக் கவனிக்க வேண்டும். இக்கருத்தை ஆண்டவர் திரும்பத்திரும்ப எடுத்துக் கூறுவதின் காரணம், ஒரு முக்கியமான உண்மையை நாம் அழுத்தம் திருத்தமாக தெரிந்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புவதினாலேயே. இந்த இடத்தில் அந்த உண்மை என்னவென்றால், நாமே சில காரியங்களை நம் மனதில் உருவகப்படுத்திக்கொண்டு ஆவிக்குரிய வகையில் திருப்தியடைந்து நம்மையே ஏமாற்றிக்கொள்ளுதல்.

[மொழிபெயர்ப்பாளரின் விளக்கம்

[பாலைவனங்களில் திரியும் தீக்கோழி ஒரு ஆபத்து தன்னை நெருங்கும்போது தன்னுடைய தலையை மணலில் புதைத்துக்கொண்டு (தன்னுடைய பெரிய சரீரம் வெளியே இருப்பதை உணராமல்) தன் முழு சரீரமும் எதிரிக்குத் தெரியாமல் மறைத்து கொண்ட மாதிரி நினைத்துக்கொள்ளுமாம். தன்னைத்தான் ஏமாற்றிக்கொள்ளுதலுக்கு இதை ஒரு நல்ல உதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளலாம். தாங்கள் மோட்சம் சேர்ந்துவிடலாம் என்று அதற்குச் சற்றும் ஆயத்தம் இல்லாத அநேகர் மனோபாவனை செய்துக்கொள்ளுவதை ஆண்டவர் இந்த எச்சரிப்புகளைக் கொண்டு புத்திமதியாகக் கூறுகிறார். கர்த்தருடைய வசனத்தை ஜாக்கிரதையாகப் படித்து, விளங்கி, அதற்குக் கீழ்படிவதைத் தவிர அவருடைய தயவைப் பெற குறுக்கு வழி எதுவும் இல்லை.]

ஆசிரியர், வசனத்தில் நாம் கற்றுக்கொண்ட மற்றுமொரு உண்மையை இங்கு நம் ஞாபகத்தில் கொண்டுவருகிறார்:

பயங்கர ஆபத்தை மறைத்துக்கொண்டிருக்கும் மூன்றுவித வெளித்தோற்றத்துக்கு ஜாக்கிரதையாக இருத்தல்

(1)  பார்க்க கவர்ச்சிகரமாயிருக்கும் விரிவும் விசாலமுமாய் தோன்றும் பாதை மத் (7:13, 14).

(2)  அருமையான கனி கொடுக்கும்போல் தோற்றமளிக்கும் (ஆனால் உண்மையில் கெட்ட கனிதான் அதில் கிடைக்கும்), கெட்ட மரம். வசனங்கள் 15, 16, 17, 18, 19.

(3)  பார்க்க பழுதற்றதும் கவர்ச்சிகரமாகவும் தோற்றமளிக்கும், புத்தியில்லாதவன் கட்டின வீடு. வசனங்கள் 26, 27.

மத்தேயு 7ம் அதிகாரம் 13ம் வசனத்திலிருந்தே ஆண்டவர் கூறிய ஒவ்வொரு எச்சரிப்புகளிலும் சீர்தூக்கிப் பார்த்தல் (careful judgement) என்கின்ற கருத்து தெளிவாக கூறப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம்.

முதல் எச்சரிப்பில் “இடுக்கமான வாசல் வழியாக உட்பிரவேசி” என்ற தெளிவானதொரு கட்டளையும், “விரிவும் அகலமுமான பாதை கேட்டுக்குக் கொண்டுபோய் சேர்க்கும்” என்ற எச்சரிப்பும் அடங்கியிருக்கிறதை காணலாம். நாம் போகும் போக்கை அவ்வப்போது இவ்வித எச்சரிப்புகளை மனதில் கொண்டு, சீர்தூக்கிப் பார்த்தல் என்ற அம்சம் இதில் அடங்கியிருப்பதை சுலபமாக தெரிந்துகொள்ளலாம்.

அடுத்த எச்சரிக்கையில் ஒரு உண்மையான கிறிஸ்தவனுக்கும் அப்படி இல்லாமல் தன்னை உண்மையான கிறிஸ்தவனாக மனோபாவனை செய்து கொண்டிருப்பவனுக்குமுள்ள வித்தியாசத்தை தெளிவுபடுத்துகிறார். நல்ல கனிகொடாத மரம் அனைத்தும் வெட்டுண்டு அக்கினியில் போடப்படும் என்ற எச்சரிப்பையும், தவறான நிலையை சரி செய்துகொள்ள, ஆண்டவர் கூறியுள்ள பல எச்சரிப்புகளையும் மனதில் கொண்டு தங்களுடைய வாழ்க்கை முறையை சீர்தூக்கிப் பார்த்தல் என்ற அம்சத்தை இங்கும் அறிவுறுத்துகிறார்.

இதே விதத்தில்தான், “கர்த்தாவே, கர்த்தாவே, உம்முடைய நாமத்தில் இந்த, அந்த ஊழியங்களை செய்தோமே” என்று கூறுகையில், “உங்களை ஒருக்காலும் அறியவில்லை; அக்கிரமச் செய்கைக்காரரே என்னைவிட்டு அகன்றுபோங்கள்” என்று அவர்களுக்கு சொல்லுவேன் என்று ஆண்டவர் முன்கூட்டியே எச்சரிப்பாகக் கூறுகின்றார். இங்கும் ஒவ்வொருவனும் தன் செயல்கள், ஜீவியம், தான் செய்யும் ஊழியம், இவை அனைத்தையும் சீர்தூக்கிப் பார்க்கும் அவசியத்தை தெளிவுபடுத்துகிறார்.

இந்த கடைசி எச்சரிப்பிலும், (அதாவது இரண்டு வீடுகள், இரண்டு வித மனிதர்கள் என்ற விவரிப்பில்), இந்த வீடுகளின் தன்மையை சோதிக்கும் சோதனை வந்தபோது என்ன நடந்தது? ஆண்டவர் கூறுவது, “அந்த ஒரு வீடு விழுந்தது; அந்த அழிவு பயங்கரமானதாய் இருந்தது” என்று பார்க்கிறோம். அப்படியிருக்க, இதிலிருந்து என்ன பாடம் படித்துக்கொள்கிறோம்? என்னவென்றால், இப்படிப்பட்ட ஒரு பயங்கரம் ஏற்படும் நிலை வரக்கூடிய காரியங்களில், நிலைமை முற்றுமுன், எதையும் சீர்தூக்கிப் பார்த்தலின் அவசியத்தை இந்த இடத்திலும் உணர்த்தப்படுகிறோம். ஒரு காரியம் இதில் மிகத் தெளிவாகத் தெரிவது என்னவென்றால், கடவுளுக்கு அடுத்த எந்த காரியங்களிலேயும் சுலபமாகத் தோன்றும் குறுக்கு வழியை தீர ஆலோசிக்காமல் ஒருபோதும் கடைபிடிக்கக் கூடாது என்பது. அப்படிப்பட்ட வழிமுறைகள் தற்காலிகமான திருப்தியைக் கொடுத்தாலும் முடிவில் அது ஒருபோதும் நல்ல பயனைக் கொடுக்காது. இடுக்கமான வழியை பற்றிய பாடத்திலும் இதே கருத்தைத்தான் ஆண்டவர் வலியுறுத்துகிறார். அகலமான பாதை, முடிவில் அழிவுக்குத்தான் கொண்டுசெல்லும். அந்த மூன்று எச்சரிப்புகளிலுமே வெளித்தோற்றத்தைக் கண்டு ஏமாந்து கஷ்டமும் நஷ்டமும் அடைந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகத்தான் கர்த்தர் அந்த உதாரணங்களை தெளிவாக விளக்கிக் கூறுகிறார். மொழிபெயர்ப்பாளரின் விளக்கம் [இதைத்தான் ‘புத்தியில்லாதவன் மனோபாவனை செய்துகொள்ளும் மோட்சத்தில் வாழுவது’ என்ற பழமொழி ஏற்பட்டது (living in fool’s paradise)] வேதாகமம் இவ்வித சந்தர்ப்பங்களைக் குறித்தும் இவ்வித எச்சரிப்புகளுக்கும் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறது. கடவுள் பயம் இல்லாத அநேகருக்கு ஆரம்பத்தில், வாழ்க்கை வெற்றியும் வசதி நிறைந்ததாகவும் செழித்து வளர்ந்த ஆலமரம் போன்று சில காலமோ பல காலமாகவோ இருந்து வந்தாலும், திடீரென்று இவ்வித வசதிகள் அற்றுப்போகும் காலம் வந்தால் அவர்களுக்கு துணையோ, ஆதரவோ ஒரு துளியும் இல்லாது தவிப்பு ஏற்படும் ஆபத்து அவர்களுக்கு இருக்கிறது. ஒருவன் உண்மையான கிறிஸ்தவனாக இல்லாமல் தன் காலத்தை கடத்தி வருவது எவ்வளவு முட்டாள்தனம் என்பதைக்குறித்து வேதாகமம் திரும்பத் திரும்ப எச்சரிக்கிறது. இந்த சமயத்தில் மதியீனமான ஒரு ஐசுவரியவானைப் பற்றி ஆண்டவர் கூறிய உவமை ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. அவன் தனக்குள் ஆனந்த எண்ணங்கொண்டு பூரித்துப் போயிருந்த நேரத்தில் தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டது, “ஆத்துமாவே, உனக்காக அநேக ஆண்டுகளுக்கு அநேகம் பொருள் சேர்த்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது; நீ இளைப்பாறி, புசித்துக் குடித்து, பூரிப்பாயிரு” என்பதாக. தேவனோ அவனை நோக்கி, “மதிகேடனே (you fool), உன் ஆத்துமா உன்னிடத்திலிருந்து இந்த இராத்திரியில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும். அப்பொழுது நீ சேகரித்தவைகள் யாருடையதாகும்?” என்றார் லூக்கா 12:19, 20.

இவ்வித உதாரணங்களிலிருந்து, ஆண்டவர், நாம் அறிந்துகொள்ள விரும்புவது, நாம் இந்த உலகில் கட்டும் எதுவானாலும், சேர்த்துவைக்கும் எதுவானாலும், நாம் செய்யும் ஆயத்தங்கள் யாவும், நம்முடைய முழு வாழ்க்கையுமே பலத்த சோதனைகளுக்குட்படுவது உறுதி. இதைத்தான் உருவகமாக, “பெரு மழை சொரிந்து, பெரு வெள்ளம் வந்து, காற்று அடித்து, . . .” என்று கர்த்தர் குறிப்பிடுகிறார். இவ்வித நிலை புத்தியில்லாதவனுக்கு மட்டுமல்ல, புத்தியுள்ளவனுக்கும் ஏற்படும். ஒருவன் கிறிஸ்தவனாய் ஆகிவிட்டால் அவனுக்குள்ள சகல பிரச்சனைகளும் நீங்கி அவன் என்றென்றும் சந்தோஷமாக வாழ்ந்தான் என்று சிறு பிள்ளைகளுக்கு சொல்லும் கதை மாதிரி வாழ்க்கை மாறிவிடும் என்று வேதாகமத்தில் ஒரு இடத்திலும் எழுதப்படவில்லை. “பெரு மழை சொரிந்து, பெரு வெள்ளம் வந்து, காற்று அடித்து அந்த வீட்டின்மேல் மோதி”யதை, சிலர் இது நியாயத்தீர்ப்பின் நாளைக் குறிக்கிறது என்று கருதுகின்றனர். அது அந்த நாளையும் குறிக்கிறது என்பதை நான் ஆட்சேபிக்கவில்லை; ஆனால் இது அதை மட்டும் அல்லாமல், இந்த உலக வாழ்க்கையிலும், நம் மரணத்திற்கப்புறமும் சந்திக்கவிருக்கும் பயங்கர நிலைகளை கர்த்தர் அன்பாக முன்னெச்சரிக்கையாக நமக்கு முன்பாக ஒரு படக்காட்சி போன்று விவரித்துக் காட்டுகிறார்.

இவ்வித காட்சிகளை அளவிற்கு மேல் விஸ்தரிப்பது சரியல்ல. ஆனாலும் இதில் கவனிக்க வேண்டிய உட்கருத்துக்களை விட்டுவிடுவதும் பெரிய பிழையாகும். உதாரணமாக பெரு மழை சொரிந்து, பெரு வெள்ளம் வந்து, காற்று அடித்து என்று கர்த்தர் கூறும்போது அந்த சொற்றொடர் ஒவ்வொன்றும் பிரத்தியேகமான சோதனைகளை குறிப்பதாக இருக்கும் என்பதை கவனிக்காமல் இருந்துவிடக் கூடாது. அவை அனைத்தும் (அந்த மூன்று சொற்களும்) ஒரே பொருள் குறித்த பல சொற்கள் அல்ல. (They are not synonyms)

பெருமழை சொரிந்து என்ற சொற்றொடரை எடுத்துக்கொள்வோம்; கர்த்தர் இதை உபயோகிக்கும்போது, அனைத்து மக்களும் நிச்சயமாக சந்திக்கப்போகும் கடுமையான ஒரு தருணத்தைக் குறிப்பிடுவதாகத் தெரிகிறது. நாம் அனைவரும் இரண்டில் ஏதாவது ஒரு வகுப்பை மட்டும் சேர்ந்தவர்களாக இருக்கிறோம் என்பதையும் இந்த சந்தர்ப்பத்தில் உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும்; இரண்டிற்கும் இடையிலான ஒன்று என்றில்லை. உதாரணமாக, நாம் எச்சரிப்பில் கூறப்பட்டிருக்கும் புத்தியுள்ள மனிதனாக இல்லாவிட்டால், நாம் நிச்சயமாக அதில் கூறப்பட்ட புத்தியில்லாத மனிதனைப்போல்தான் இருக்கிறோம்; அவ்விதமே மலைப்பிரசங்கத்தில் கூறப்பட்டிருக்கும் உபதேசத்திற்கு கீழ்படிய நம்மால் ஆன பிரயாசத்தை எடுக்கிறவர்களாயிராத பட்சத்தில், அதைக்குறித்து ஏனோதானோவென்ற மனப்பான்மையில் இருக்கிறவர்களாகத்தான் இருக்கிறோம் என்று விளங்குகிறது. நாம் ஒன்று உண்மையான கிறிஸ்தவர்களாயிருக்கிறோம் அல்லது அப்படி இல்லாமல் நம்மை கிறிஸ்தவர்களென்று எண்ணிக்கொண்டு ஏமாந்துபோகிறவர்களாக இருக்கிறோம். நம்மை சமாதானப்படுத்திக்கொள்ள, சுவிசேஷத்தில், நமக்கு ஏற்ற பிரகாரம், சுலபமாகவும் இருக்கும் சில போதனைகளை இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாக (அரை குறையான விதத்தில்) மனம்போல் எடுத்துக்கொண்டு ‘இது போதுமானது; அளவுமீறி எதையும் எடுத்துக்கொள்ள அவசியமில்லை; பரந்த மனப்பான்மையோடு இருக்க வேண்டும், குறுகலான மனப்பான்மையை தவிர்க்க வேண்டும் என்பது போன்று மனதில் கொண்டு தன்னையே சமாதானப்படுத்திக்கொள்ளும் தன்மை உடையவர்களாயிருத்தல் ஆபத்தானது. ஆனால் கர்த்தருடைய தெளிவான போதனை என்னவென்றால், நாம் தவறுதலான நிலையில் இருந்துக்கொண்டு, விசுவாசம் என்னை இரட்சித்துவிடும் என்று மனக்கோட்டை கட்டிக்கொண்டிருந்தால், நாம் முடிவில் ஏமாந்துபோய்விடுவோம் என்பதுதான். “பெருமழை சொரிந்து” என்று கர்த்தர் கூறுமிடத்து நமக்கு என்ன தெரிய வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்? என் மனதிற்குப்படுவது, இச்சொற்றொடர் மூலம் கர்த்தர் நமக்கு தெரியவைப்பது, நமக்கு திடீர் என்று ஏற்படும் நோய், கஷ்ட நஷ்டங்கள், ஏமாற்றங்கள், வாழ்க்கையில் ஏற்படும் எதிர்பாராத திருப்பங்கள், நீ வெகுவாக நம்பியிருக்கும் ஆதரவுகள் நீ நினையாத பிரகாரம் உன் கைவிட்டுப் போய்விடுவது, நீ நம்பியிருந்த ஒருவரால் கைவிடப்படல், சில சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையால் பாதிக்கப்படுதல், மிக அருமையான ஒருவரை மரணத்தில் இழந்துபோகும் வேதனை நிறைந்த நிலமை முதலியனவாகும். இவ்வித இக்கட்டுகளை சந்திக்க வேண்டிய நிலைமை ஏற்படாதவர்கள் யாரும் இருக்க முடியாது. தவிர, வாலிபமும், சுகமும், பலமும், உற்சாகமும் உச்சக்கட்டத்தில் இருப்பவர்களுக்கு, ஒரு நாற்காலியிலிருந்து பக்கத்து நாற்காலியில்கூட, போய் உட்கார சக்தியில்லாத ஒரு நேரம் வரக்கூடும் என்ற நிலைமையை உணர்வது சுலபமில்லை; ஆனால் நேரிடாது என்று யாரும் உறுதி கூறமுடியாது; திடீர் நோயினாலும், வயது முதிர்ச்சியினாலும் இப்படி சம்பவிக்கலாம். இப்படிப்பட்ட நிலைமைகள் ஒருவனின் விசுவாசத்தை பயங்கரமாய்ப் பதம் பார்ப்பதாக நேரிடலாம். ஒருவன் தான் படுத்த படுக்கையிலேயே வாரக்கணக்கில், மாதக்கணக்கில் இருக்கும் நிலை ஏற்பட்டால் அது அவனுடைய விசுவாசத்தின் அஸ்திபாரத்தையே அசைக்கக்கூடிய சந்தர்ப்பத்தை ஏற்படுத்தலாம். இதைத்தான் கர்த்தர் “பெருமழை சொரிந்து” என்று குறிப்பிடுகிறார்.

அது மட்டுமல்லாமல் “பெருவெள்ளம் வந்து” என்றுவேறு கூறுகிறார் கர்த்தர். இதைப்பற்றி நான் எண்ணுவது, வேதாகமத்தில் குறிப்பிட்டிருக்கும் “உலகம்” என்ற சத்துராதியை குறிப்பதாகும் என்று.

[மொழிபெயர்ப்பாளரின் விளக்கம்

இதனுடைய பயங்கரத்தைக் குறித்து 1 யோவான் 2:15, 16ல் “உலகத்திலும் உலகத்திலுள்ளவைகளிலும் அன்பு கூராதிருங்கள்; ஒருவன் உலகத்தில் அன்புகூர்ந்தால் அவனிடத்தில் பிதாவின் அன்பில்லை. ஏனெனில், மாமிசத்தின் இச்சையும், கண்களின் இச்சையும், ஜீவனத்தின் பெருமையுமாகிய உலகத்திலுள்ளவைகளெல்லாம் பிதாவினால் உண்டானவைகளல்ல, அவைகள் உலகத்தினால் உண்டானவைகள்” ஆகவே ஆசிரியர் இந்த பயங்கரத்தைப் “பெருவெள்ளம்” என்று கருதுவதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. இதைத்தான் “பிசாசு, லோகம், மாமிசம்” என்றும் முப்பெரும் சத்துராதிகள் என்றும் கூறுவதுண்டு. இவை மூன்றும் உலகத்தைச் சேர்ந்தவை.]

இந்த பெருவெள்ளம் என்று சொல்லப்படும் சத்துராதியாகிய உலகம் என்பது மிக பயங்கரமானது. ஏனெனில் இதில்தான் மாமிசத்தின் இச்சையும், கண்களின் இச்சையும், ஜீவனத்தின் பெருமையும் அடங்கியிருக்கிறது. நாம் கட்டும் வீடும் இந்த உலகத்தில்தான் கட்டப்படுகிறது. அப்படியிருக்க அந்த உலகமே நாம் கட்டும் கட்டிடத்தைத் தாக்கினால், அது ஒரு மாபெரும் சோதனையாக இருக்குமல்லவா. இந்தத் தாக்குதல் சில சமயம் நுணுக்கமான வகையிலும் மற்றும் சில சமயம் பயங்கர பலத்தோடும் தாக்கக்கூடும். உலகம் ஒரு மாபெரும் சத்துராதியாயிருப்பதால், அது எந்த வகையில் ஒருவனின் கட்டிடத்தைத் தாக்கும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது. முதலில் தந்திரமான வழிகளால் ஒருவனை கிறிஸ்துவிடமிருந்தும் சபையிலிருந்தும் பறிக்கப் பார்க்கும். அதில் அது வெற்றிகாணாவிட்டால் சபைக்கு விரோதமான துன்புறுத்துதல்களினால் ஒருவனின் விசுவாசத்தைத் தகர்க்கப்பார்க்கும்.

ஒருவனின் விசுவாசத்தைக் குலைத்துப்போட ஏற்ற சமயத்திற்கு காத்திருக்கும் இயல்புடையது இந்த உலகம். ஒருவன் வாலிபமாகவும், உற்சாகமுடையவனாகவும் இருக்கும்போது அவனை நெருங்காமல், அவன் வயதாகி, அவன் பெலவீனமான நிலை எய்தும்போது அந்த சமயத்தை நழுவவிடாது இந்த பயங்கர உலகம்.

இதற்கு அடுத்து மூன்றாவதாகக் கூறப்பட்டிருக்கும் “காற்று அடித்து” என்ற சோதனை சாத்தானின் தாக்குதலைக் குறிக்கிறது என்று சிலர் நினைக்கின்றனர். அந்த விமர்சனத்தையே நானும் ஆதரிக்கிறேன். சாத்தான் நம்மோடு பல விதங்களில் செயல்படுவான். அவன் ஒரு ஒளியின் தூதனுடைய வேஷத்தைத்தரித்துக் கொண்டு செயல்படுவானென்று கர்த்தருடைய வசனம் கூறுகிறதல்லவா. அவனாலேயும் வேதாகமத்தை கையாள முடியுமல்லவா. அவன் உலகத்தின் மூலமாகவே நம்மை எளிதாகச் சோதிக்க முடியுமே. இன்னும் சொல்லப்போனால் நேரடியாகவே நம்மைத் தாக்கக்கூடும்; நம்மில் பலவித சந்தேகங்களையும் குழப்பங்களையும் அவனால் உண்டுபண்ண முடியுமே. இதை அநேக பரிசுத்தவான்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் அனுபவித்திருப்பதைக் குறித்து சாட்சி பகர்ந்திருக்கிறார்கள்.

[மொழிபெயர்ப்பாளரின் விளக்கம்:

சபை சரித்திரத்தில், மாபெரும் சீர்திருத்தவாதிகளில் ஒருவரான மார்டின் லூத்தர் தன்னுடைய வாழ்க்கைக் குறிப்பில் இப்படிப்பட்ட ஒரு அனுபவத்தை குறிப்பிட்டிருக்கிறார். ஆகவேதான் அவர் எழுதிய, உலகப் பிரசித்தி பெற்ற ஒரு ஞானப்பாட்டான “கர்த்தர்தான் எங்கள் துர்கமும்” என்ற பாடலில், ஒரு கவியில் “விழுங்க வார பேயினால் இப்புவி நிரம்பினாலும்” என்ற வரியோடு தன் அனுபவத்தை இப்பாடல் மூலம் வெளிப்படுத்தியிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.]

வாழ்நாள் முழுவதும் பரிசுத்த வாழ்க்கையில் ஈடுபட்டு வந்திருக்கும் பல பேருடைய வாழ்க்கையில், விசேஷமாக அவர்கள் மரணத் தருவாயில் பிசாசு இவ்வித தாக்குதலை நடத்தியிருப்பதை பரிசுத்தவான்களின் வாழ்க்கைச் சரித்திரத்தில் நீங்களும் படித்திருக்கலாம். ஆகவேதான் எபேசியர் நிருபத்தில், “ஏனெனில் மாமிசத்தோடும் இரத்தத்தோடுமல்ல, துரைத்தனங்களோடும், அதிகாரங்களோடும், இப்பிரபஞ்சத்தின் அந்தகார லோகாதிபதிகளோடும், வானமண்டலங்களிலுள்ள பொல்லாத ஆவிகளின் சேனைகளோடும் நமக்குப் போராட்டம் உண்டு” என்று படிக்கிறோம். இதை எபேசியர் 6வது அதிகாரத்தில் பவுல் அப்போஸ்தலன் குறிப்பிட்டு, இப்படிப்பட்ட ஆபத்துகளை (சோதனைகளை) நாம் சந்திக்க வேண்டியிருப்பதால் தேவனுடைய சர்வாயுத வர்க்கத்தையும் தரித்துக்கொள்ளுங்கள் என்று எச்சரிக்கை செய்கிறார். அந்த விதத்தில், கர்த்தர் இந்த மலைப்பிரசங்கத்தில், நீங்கள் கட்டும் வீட்டின் அஸ்திபாரம் உறுதியாக இருக்க வேண்டும் என்று எச்சரிக்கிறார்.

இந்த விதமான அனுபவங்கள் நம் அனைவருக்கும் ஏற்படும். சில பேர்களுக்கு ஏற்படும் சோதனை பெரு மழையாகவிருக்கலாம். சிலருக்கு அது பெரு வெள்ளமாகவிருக்கலாம்; மற்றும் சிலருக்கு பெருங்காற்றாலும் அந்த சோதனை ஏற்படலாம். ஆனால் ஒருவர் விடாமல் சகலரும் சந்திக்கப்போவது மரணம் என்ற சோதனை. அது பல விதங்களில் ஏற்படலாம். ஆனால் இந்த சோதனை ஒவ்வொருவரும் கட்டின வீட்டின் முழு அஸ்திபாரத்தையே அசைக்கக் கூடியவிதத்தில் இருக்கும். மரணமாகிய சோதனையோ மகா பெரியதும் அலாதியுமான சோதனையாக விளங்கும். நமக்கு ஒருவருக்காவது மரணத்தைப் பற்றிய அனுபவம் கிடையாது. மரிப்பவர்களைப் பார்த்திருப்போம், அல்லது அதைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருப்போம். அது திடீரென்று ஏற்படுமோ, சிறிது சிறிதாக ஏற்படுமோ என்று தெரியாது. ஆனால் எந்த விதத்திலேயாவது அதை சந்தித்தே தீர வேண்டும். அது ஒருவனின் வாழ்க்கையில், அவனின் எந்த அனுபவத்திற்கும் ஒப்பிட முடியாத ஒரு மாபெரும் அனுபவமாயிருக்கும். தான் இதுவரை வாழ்ந்து வந்த பூலோகத்தை விட்டுப் பிரிந்து, அவனுக்கு தெரிந்த சகலரையும், சகல பொருள்களையும் தனக்கு அறிமுகமான சகலத்தையும் விட்டு, யாராலும் அனுபவப்பட்டிராத, யாவருக்கும் மறைவானதாயிருக்கும் (திரும்ப ஒருபோதும் வரவியலாத) ஓரிடத்திற்கு அவன் நிரந்தரமாகச் செல்லும் நேரத்தை சந்திக்கவிருப்பது, அவன் இதுகாரும் கட்டியிருக்கும் வீட்டின் அஸ்திபாரத்தையே பதம் பார்க்கும் சமயமாகும் இது, அதுதான் அவனின் மரிக்கப்போகும் நேரம்.

இப்போது கேள்வியென்னவென்றால், இந்த சந்தர்ப்பத்தை சந்திக்க எவ்விதம் தயாராக இருக்கிறோம் என்பதுதான். ஒரு விதத்தில் பார்த்தால், சுவிசேஷம் பிரசங்கிப்பதின் நோக்கமே, அதை கேட்கும் அவர்களை இவ்வித நிலைக்கு முற்றிலுமாய் ஆயத்தப்படுத்துவதே. எப்பேர்ப்பட்ட மனிதனை எடுத்துக்கொண்டாலும், அவனின் அருமை பெருமைகள் எத்தகையதாக இருப்பினும், அவனுடைய வாழ்க்கை தத்துவம், இப்படிப்பட்டதான அவன் வாழ்க்கையின் இறுதியை சந்திக்கத்தகுந்ததாக இல்லாதிருப்பின், அவன் நிச்சயமாக, இந்த எச்சரிப்பில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் புத்தியில்லாத மனிதனேயாவான்; அவனுடைய எத்தனங்கள், சாமர்த்தியங்கள், தத்துவங்கள், சாதனங்கள், அவன் நண்பர்கள், இன ஜன பந்துக்கள், எதுவென்கிலும் ஒன்றுகூட அவனுக்கு உதவ முடியாது. அப்படிப்பட்ட நிர்ப்பந்தமான ஒரு நிலைமையில் கடவுளின் உதவியை நாம் நாடும்போது அவர் நம்மை நோக்கி ஓடிவரும் வகையில் நமக்கும் அவருக்கும் நெருங்கிய உறவு இருந்துவந்திருக்கிறதா? அல்லது இந்த நேரம் நமக்கு திகிலையும் குழப்பத்தையும் ஏற்படுத்துகிறதாயிருக்கிறதா? ஒரு செல்லப் பிள்ளை தன் அருமை தகப்பனை ஆபத்தில் அழைப்பதைப் போல் உறவு, நமக்கும் தேவனுக்கும் இருந்திருக்கிறதா? இப்படிப்பட்ட நேரத்தில் தேவனுடைய பிரசன்னத்தை உணரும் நிலையில் நாம் இருக்கப்பழகியிருக்கிறோமா? அவரிடம், அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும், நம்மை அவர் ஒரு நாளும் கைவிட மாட்டார் என்கின்ற உறுதியும் நம்மில் ஸ்திரமாக இருக்கிறதா, இருந்திருக்கிறதா? அவரில் எந்நேரமும், மகா உபத்திரவ நேரத்திலும், மகிழ்ச்சி நிறைந்தவர்களாயிருந்திருக்கிறோமா? இப்போதும் அப்படிப்பட்ட மனப்பான்மையில் இருந்து கொண்டிருக்கிறோமா? நாம் இருக்கும் இவ்வுலகத்தைக் குறித்து இப்போது நம்முடைய மனநிலை என்ன? அடுத்து நாம் போக இருக்கும் நித்திய நிலைக்குள் பிரவேசிக்க நாம் ஆவலுள்ளவர்களாயிருக்கிறோமா? கடவுளையும் அவருடைய கிறிஸ்துவையும் வாழ்க்கையில் மத்தியமாக வைத்து வாழாத இந்த உலக வாழ்வு ஒன்றுக்கும் உதாவாத குப்பைக்குச் சமமானது என்ற மன உறுதி படைத்தவர்களாக இருக்கிறோமா? மரணத்தைப் பற்றி வரும் எண்ணங்களை அப்படி மனதிற்கு வராத வண்ணம் மாற்றப் பிரயாசைப்படுகிறோமா?

தன்னுடைய வயதான காலத்தில் தாவீது ராஜா எழுதியிருப்பதை சற்று கவனிப்போம்: “நீ உத்தமனை நோக்கிப்பார்; செம்மையானவனைப் பார்த்திரு; அந்த மனிதனின் முடிவு சமாதானம்” சங் 37:37. ஆனால் உலகில் சம்பிரமமாக வாழ்ந்து வரும் அநேகர், அவர்களுடைய மரணம் சமாதானமாக இல்லை. அவர்கள் மிகவும் பரிதபிக்கப்படத்தக்கவர்கள். இது தவிர 112ம் சங்கீதம் 7வது வசனத்தை கவனியுங்கள்: “துர் செய்தியைக் கேட்கிறதினால் பயப்படான்; அவன் இருதயம் கர்த்தரை நம்பித் திடனாயிருக்கும்”. இப்படி, கடவுளை சார்ந்திருக்கும் மனிதன் எந்த திகில் நிறைந்த காரியமானாலும் மனத்தளர்ச்சியடைய மாட்டான். ஏன்? அவனுடைய ஆவிக்குரிய அஸ்திபாரம் உறுதியாக இருப்பதால். பவுல் அப்போஸ்தலன் காவலில் வைக்கப்பட்டிருந்த காலத்தில் பிலிப்பிய சபையாருக்கு எழுதும்போது, தான் காவலில் இருப்பது குறித்து கர்த்தருக்கு நன்றி செலுத்துவதாக குறிப்பிடுகிறார்; ஏனெனில் அங்கும் சுவிசேஷத்தை அறிவிக்கும் ஒரு வாய்ப்பு அவருக்கு கிடைத்ததால். பவுல் அப்போஸ்தலனைப் போன்றும் முதல் நூற்றாண்டு சபையில் வாழ்ந்த பரிசுத்தவான்களைப் போன்றும் கர்த்தருக்குப் பிரியமானபடி வாழ வேண்டுமானால் மலைப்பிரசங்கத்தில் கற்ற பாடங்களை அனுசரித்து வாழ்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

இந்த உலக வாழ்க்கையில் நாம் சந்திக்கும் காரியங்களுக்குப் பின் நமக்கு நியாயத்தீர்ப்பு என்று ஒரு நாளை சந்திக்கவிருக்கிறோம். பவுல் அப்போஸ்தலனுடைய காலத்தில் அவருடைய ஊழிய முறைகளைக் குற்றப்படுத்தி, சிலர் அவருக்கு விரோதமாகப் பேசினார்கள். அவர் அவர்களுக்கு கொடுத்த சுருக்கமான பதில் நியாயத்தீர்ப்பின் நாளில் இவைகள் தெளிவாக்கப்படும் என்பதே. மத்தேயு 25ம் அதிகாரத்தில் கூறப்பட்டிருக்கும் பத்து கன்னிகைகளைக் குறித்த போதனையிலும், புறத்தேசத்திற்குப் பிரயாணமாய் போகும் ஒருவன் தன் ஊழியக்காரரிடம் தன் ஆஸ்திகளை ஒப்புக்கொடுத்து அதை அவர்கள் தங்களுக்குள்ள சாமர்த்தியத்தைக் கொண்டு பெருகும்படி செய்ய ஒப்புக்கொடுத்து சென்ற போதனையிலும், அவைகளுக்கு ஒரு தீர்வு காணும் நாள் வரும் என்று கூறப்பட்டிருக்கிறது. இச்சந்தர்ப்பங்கள் அனைத்திலும் தேவனுடைய கண்கள் இந்த ஊழியக்காரரின் செய்கைகளை கவனித்துக்கொண்டிருப்பதாக இருக்கிறது என்பது தெளிவாகிறது. தவறுதலாகத் தங்கள் பொறுப்புகளைக் கையாண்டவர்களுக்கு இன்னொரு வாய்ப்பு கொடுக்கப்பட்டதாக வேதாகமத்தில் கூறப்படவில்லை.

இவைகளை எப்படி சரியானபடி செய்யலாம்? இவைகளை நடைமுறையில் எப்படி நிர்வகிக்கலாம்? நான் என் அஸ்திபாரத்தை எப்படி சரியான பிரகாரம் போடுவது? இவைகள் மிக முக்கியமான கேள்விகளே. இது சம்பந்தமாக நான் கூறும் முக்கிய யோசனை, மேம்பூச்சான ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை மிக ஆபத்தானது; வெளிப் பிரகாரமான கிறிஸ்தவம் ஆவிக்குரிய பிரகாரமாக அமையாது. நாம் அதிகம் பேசுகிறோம், மற்றவர்களுக்கு உபதேசிக்கிறோம் ஆனால் தற்சோதனை செய்ய தவறுகிறோம். மலைப்பிரசங்கத்தில் படித்த போதனைகளை என் தனிப்பட்ட ஜீவியத்தில் பிரயோகப் படுத்துகிறேனா என்ற தற்சோதனை செய்வது அவசியம். நியாயத்தீர்ப்பு என்று ஒன்று உண்டு என்பது ஞாபகத்தில் வருகிறதா? மரணம் என்ற நிலையை நான் சந்தித்தாக வேண்டும்; ஆகவே அதை சந்திக்க தகுந்த ஆவிக்குரிய ஆயத்தங்களோடு நான் வாழ்கின்றேனா? என்ற தற்சோதனை தவிர நான் தினசரி வேதாகம வாசிப்பு தியானத்தில் கற்றுக்கொண்ட சத்தியங்களை தினசரி ஜீவியத்தில் செயல்படுத்துகிறேனா என்ற தற்சோதனை அவசியம்.

நான் பல ஊழியங்களில் ஈடுபடுவதினால், அதினால் மட்டும் திருப்தி அடைந்து, ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையில் முன்னேற்றம் இருக்கிறதா என்பதைக் குறித்து யாதொரு கவலையுமில்லாது இருக்கிறேனா? கடவுளுடைய பார்வையில் நான் குறைவுள்ளவனாக இருக்கக்கூடாதே என்ற கவலை தற்சோதனை செய்துகொள்ள ஏவ வேண்டும்.

உன்னுடைய பிரதான நோக்கமும் ஆவலும் கடவுளை மேலும் மேலும் அறிந்துகொள்வதும், அவருடைய கற்பனைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவதும், அவருடைய மகிமைக்காக வாழ்வதும் இப்படிப்பட்டவைகளில் கண்ணும் கருத்துமாக இருத்தலுமே.

தவிர எனக்கு கடவுளால் கொடுக்கப்பட்ட ஆத்துமா என்ற விலையேறப்பட்ட பொக்கிஷம் என்னிடமுள்ளது. அதை கண்ணும் கருத்துமாகக் காப்பாற்றிக்கொள்வதைத் தவிர வாழ்க்கையில் எனக்கு ஒன்றுமே முக்கியமில்லை. என்னையே ஏமாற்றிக்கொள்ளும் ஆபத்துக்கு ஜாக்கிரதையாக தினசரி என்னை கடவுள் முன்னிலையில் தற்சோதனை செய்து கொள்கிறேனா என்ற கேள்வி எப்போதும் என் முன் இருக்க வேண்டும். கர்த்தர் தாமே இவ்வித மனப்பான்மையை நமக்கு அருளிச் செய்வாராக.

____________________________________

மொழி பெயர்ப்பு விவரம்:
This article “The Trials and Tests of Faith (Matthew 7:24-27)” translated by Gnana Bhaktamitran includes excerpts from Chapter 27 of Vol 2 (pp 565-574). From: “Studies in the Sermon on the Mount” By Dr. D. Martyn Lloyd-Jones
Published By: William B. Eerdmans Publishing Co., Grand Rapids Michigan / Cambridge, U. K, One- Volume Edition, Second Edition 1976.

No comments yet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: